Co takiego?
Boisz się, że umrzesz?
Więc odrzuciłeś dumę i zjawiłeś się?
Ty zdecydujesz, czy przeżyję.
Dlaczego?
I tak umrzesz.
Nie.
Będę patrzeć, jak słabniesz
żałując boleśnie tego, co zrobiłeś.
Doktorze Lee...
Ojcze, był tu może doktor Lee Cho-in?
DROGI LEE CHO-IN
Co z pacjentem?
Na tomografii widać, że obrzęk się pogarsza.
Dzwoniłaś na neurochirurgię?
Tak, szef jest już w drodze.
Otworzy czaszkę,
żeby zmniejszyć ciśnienie.
A potem zamknie?
Trzeba powstrzymać krwotok
i usunąć guza!
Wezwijcie jeszcze raz doktora Kanga.
Tak, pani doktor.
Gdzie Cho-in?
Sun-woo odmawia operacji, jeśli nie przeprowadzi jej Cho-in.
Zabierzmy go na salę operacyjną.
Żadnej wiadomości od doktor Nam?
Cho-in przeprowadzi moją operację.
Co takiego?
Cho-in cię zoperuje?
Tak, jak ci powiedziałem.
Nie poddam się operacji, jeśli nie wykona jej Cho-in.
Nie wiemy, co Cho-in może ci zrobić.
Jak możesz mu tak ufać?
Sun-woo.
To nie jest już Cho-in, którego znaliśmy.
Nie wiemy, co może ci zrobić.
Jeśli Cho-in zechce mnie zabić,
umrę.
Nie bądź tak uparty i posłuchaj mnie.
Jeśli teraz nie poddasz się operacji,
guz może zabić cię w każdej chwili.
Jeśli chcesz poddać się karze, musisz najpierw żyć.
To ja za wszystkim stałam, dlaczego ty masz umrzeć?
To ja powinnam umrzeć.
Choć raz uszanuj moje życzenia, mamo.
Przepraszam.
Nie...
Gdzie jesteś, doktorze Lee?
Nie mam ochoty z nikim się teraz widzieć, Young-ji.
To nie dlatego, że chcę się z tobą widzieć.
Twój ojciec chce ci coś dać.
Na dachu?
Dobrze.
Widziałaś doktora Lee Cho-in?
Nie.
Jong-min, Sun-woo zasłabł.
Ale nie podda się operacji, jeśli nie przeprowadzi jej Cho-in.
Proszę, uratuj Sun-woo.
Musisz przekonać Cho-in.
Uratuj Sun-woo...
Proszę, uratuj go...
Zajmiemy się nim, Seo-yeon.
Zaopiekujcie się nim.
Doktorze Lee Cho-in.
Co tu robisz?
Cho-in, to wszystko...
To wszystko moja wina.
Moja chciwość was do tego doprowadziła.
Cho-in.
Jeśli zoperujesz Sun-woo, jeśli go uratujesz,
zrobię co zechcesz.
Wyznam całemu światu wszystkie moje grzechy.
Jeśli zechcesz, pójdę do więzienia.
Zestarzeję się tam i umrę albo zostanę stracona.
Tylko proszę, uratuj Sun-woo!
Uratuj Sun-woo...
Nie wiesz, że umrze, nawet jeśli zostanie zoperowany?
Tak, pewnie umrze...
Jego stan się pogorszy i umrze...
Ale będę go miała przynajmniej jeszcze jeden dzień.
Przynajmniej będę mogła pożegnać umierającego syna.
Jeśli teraz odejdzie,
nie będę mogła się nawet pożegnać.
Cho-in...
Proszę, uratuj Sun-woo!
Uratuj swojego brata, proszę...
Brata?
Nie mam brata.
Powiedz mu, żeby umarł.
Przestaniecie marnować czas?
Obrzęk się powiększa.
Musimy natychmiast coś zrobić.
Cho-in przyjdzie?
Wciąż go nie ma, więc pewnie nie.
Doktor Nam, otwórzmy czaszkę.
Dekompresja uratuje mu życie.
Dobrze.
Young-ji.
Tak o mnie myślisz?
Jestem draniem, który nie chce zoperować brata?
Nie. Wiem, jak się czujesz.
Ale jeśli nie przeprowadzisz operacji,
będziesz cierpieć jeszcze bardziej.
A jednak...
Zoperowałeś uciekinierkę z Korei Północnej,
choć nie było warunków.
Napisałeś nawet do niej list.
Zapomnij, że to twój brat czy wróg.
Przede wszystkim, jesteś lekarzem.
A on jest pacjentem, który pragnie byś go zoperował.
Tym razem się nie ugnę, Young-ji.
Tak...
Słuchaj głosu serca.
Twój ojciec prosił, żeby ci to dać.
Doktorze Kang.
Przepraszam za spóźnienie.
Proszę zająć się Sun-woo.
Dobrze.
Tracę rozum...
Doktor Lee?
Idę na salę operacyjną, Young-ji.
Ojcze, doktor Lee Cho-in zoperuje brata.
Już nie ma się czym martwić.
SALA OPERACYJNA
Doktorze Kang...
Przecież byłeś w środku.
Niemożliwe...
Proszę się nie martwić.
Doktor Lee Cho-in przeprowadza operację.
Co takiego?
Doktor Kim.
Proszę się nie martwić, Cho-in świetnie sobie poradzi.
Krwawienie z guza
w lewym płacie czołowym.
Najpilniejszy jest obrzęk.
Zrobimy kraniotomię
i dekompresję.
Usuniemy guza i powstrzymamy krwawienie.
Parametry życiowe?
Niestabilne, musimy się pospieszyć.
Skalpel.
Zacisk.
Robię otwór trepanacyjny.
Przecięcie nerwu!
Ucisk na oponę twardą.
Skalpel numer 15.
Nożyczki Metzenbauma.
Dekompresja wykonana.
Teraz usuńmy guz.
Poproszę o mikroskop
i stół.
Obrzęk się zmniejszył.
Usuwam guz.
Sonda.
Nacinam korę mózgową.
Przyrząd bipolarny.
A co z marginesem tylnym?
Zostało jeszcze trochę tkanki.
Lee Cho-in.
Ty zdecydujesz, czy przeżyję.
Lee Sun-woo.
Myślisz, że dostaniesz to, o co prosisz?
Będę patrzył, jak słabniesz,
żałując boleśnie tego, co zrobiłeś.
Cho-in, pamiętasz, jak kiedyś powiedziałem ci,
że Centrum Ratownictwa Medycznego może być twoim przeznaczeniem?
Oczywiście.
To było twoje marzenie.
To prawda.
A żeby je spełnić,
ty i ja będziemy, być może, musieli przelać morze łez.
Urodziłeś się z tym przeznaczeniem.
Moi najbliżsi przyjaciele,
twoi biologiczni rodzice
trafili na izbę przyjęć po wypadku samochodowym.
To zabrzmi jak wymówka, ale był weekend.
Stażysta z izby i ja byliśmy odpowiedzialni za ich życie.
Twój ojciec zmarł, kiedy stażysta usiłował go reanimować.
A ja operowałem twoją matkę.
Z powodu krwawienia do mózgu i oderwania łożyska,
umarła z 33-tygodniowym dzieckiem w łonie.
Szczyciłem się mianem najlepszego neurochirurga w Korei.
Ale śmierć twoich rodziców wywołała we mnie poczucie bezsilności.
Zawsze kiedy o nich myślę,
o tym, że w cierpieniu pokładali we mnie swoje nadzieje,
moje serce rozpada się na kawałki.
Ponieważ nie byłem w stanie uratować życia przyjaciół,
musiałem wybudować to Centrum.
I nikt inny poza tobą nie mógłby stanąć na czele projektu.
To był mój sposób na otrzymanie wybaczenia
od moich ukochanych przyjaciół.
CZAS OPERACJI
Teraz rozumiesz, dlaczego centrum było twoim przeznaczeniem?
Jednak w całym tym procesie niechcący zraniłem twojego brata.
Możesz obdarzyć go uczuciem, którego ja, jako ojciec, nie umiałem mu dać?
Byliście kochającymi się braćmi.
OPERACJA
Spełnisz moje życzenie?
Przepraszam, tato.
Być może sprzeciwię ci się po raz pierwszy w życiu.
Dekompresja i usunięcie guza zakończone.
Proszę dokończyć, doktor Nam.
Tak jest, doktorze Lee.
Dobrze się spisaliście.
Dobra robota.
Dobra robota, doktorze Lee.
O co chodziło, doktor Nam?
Był wprawdzie wpleciony w zdrową tkankę,
ale część guza została w marginesie tylnym.
Jego metody są zupełnie inne
od metod doktora Lee Sun-woo.
Część tkanki guza pozostała?
Trzeba się będzie bacznie przyglądać.
I doktor Nam...
Dobrze.
Jak poszło, doktor Nam?
Słucham?
Myślę, że dobrze...
Naprawdę?
Kiedy się obudzi?
To zależy od pacjenta.
Zrobimy tomografię, zanim się obudzi.
Racja...
Coś się stało, prawda?
Co masz na myśli?
Poczekajmy na tomografię.
Cho-in jeszcze nie wyszedł?
CENTRUM RATOWNICTWA MEDYCZNEGO
O co chodzi?
Słyszałaś, że Sun-woo już się obudził?
Naprawdę?
Tak.
Całe szczęście.
Tak...
Obawiałam się, że był jakiś problem w czasie operacji...
Był problem.
Naprawdę?
Cześć, Cho-in.
To ja już pójdę, do zobaczenia.
Doktorze Lee, słyszy mnie pan?
To ja, Kang Seok-hoon.
Doktorze Lee, jeśli mnie pan słyszy, proszę ruszyć ręką.
Doktorze Lee...
Widzisz matkę, Sun-woo?
To ja, twoja mama, Sun-woo.
Poznajesz mnie?
Co się dzieje, doktorze Kang?
Co z nim?
Nie wiem.
Jak to pan nie wie?
Tomografia i wyniki badań pokazują,
że operacja się udała.
Ale nie rozumiem, dlaczego nie mówi
ani nie ma zdolności motorycznych.
Nie rozumie pan?
Twierdzi pan, że zostanie taki do końca swoich dni?
Nie potrafię powiedzieć.
Może problemem były
metody operacyjne doktora Lee Cho-ina?
Co takiego?
Wydawał się być w dziwnym nastroju.
Powiedziałam, że należałoby usunąć więcej guza.
Nic nie odpowiedział i skończył operację.
Doktor Nam, wszystkie decyzje należą do głównego operatora.
Przykro mi.
Nie było problemów
z metodami doktora Lee Cho-ina.
Może zareaguje na inne testy.
Zrobimy rezonans funkcjonalny.
Oczywiście...
Proszę zrobić wszystko, co możliwe.
Posadźcie go na wózek.
Proszę pani...
Mój biedny Sun-woo...
Chociaż operacja się udała,
zostały mu tylko dwa lata.
Ale nawet przez te dwa lata
nie zobaczy ani nie powie tego, co chce.
Będzie głuchy i niemy.
Mój biedny synek...
Jeszcze nie wiadomo. Zrobią inne badania.
Gdyby zrobił to inny lekarz, to może byłaby szansa.
Ale to był Cho-in...
To koniec...
Sprawdzę, co z Sun-woo.
Pani Kim.
Young-ji.
Słyszałam, że doktor Lee Sun-woo się obudził.
więc coś przyniosłam.
Dyrektor napisał do niego list.
Może mu to pani dać?
Oczywiście.
Jak pan widzi, doktor Lee Sun-woo już się obudził.
Ale nie możemy jeszcze określić jego stanu.
Zrobimy rezonans funkcjonalny.
Jakaś rada
od głównego operatora?
Lee Sun-woo zdecydował się na operację,
powinien wiedzieć najlepiej.
Jong-min.
Sun-woo miał operację i już się obudził.
Ale nie może poruszyć ręką ani nogą,
jest w takim stanie, w jakim byłeś ty.
Cho-in przeprowadził operację.
Tak...
Cho-in jest jednak człowiekiem.
Nienawidzi mnie i chce mi coś odebrać.
Tak jak ja
skrzywdziłam Cho-ina, odbierając jego rodziców.
Chce odebrać mi Sun-woo.
Wiem też,
że Cho-in nie jest twoim dzieckiem.
Byłam ślepa.
Zdałam sobie sprawę dopiero, kiedy zrobiłam to jego rodzicom.
Nie, zrobiłam to, bo już wiedziałam.
Kiedy na niego patrzę, przypominam sobie moje grzechy.
Bałam się, że odkryje prawdę
więc odpychałam go, próbowałam uciec.
I nienawidziłam go jeszcze bardziej.
Szkoda, że nie umarłam, zanim się dowiedział.
Zapłaciłabym za swoje grzechy
i Sun-woo nigdy by to nie spotkało.
Nie bądź dla siebie tak okrutna, Hae-ju.
To przeze mnie taka się stałaś.
Nie próbowałem wyjaśnić nieporozumienia.
Tylko pogorszyłem sprawę, a ty musiałaś przejść przez piekło
To moja wina.
Cokolwiek nie zrobiłaś, jesteś moją żoną.
I miłością mojego życia.
Najdroższa, razem poprośmy o wybaczenie.
Jong-min...
Ojciec napisał do ciebie list.
Mam ci go przeczytać?
Może mnie nie słyszysz, ale twoje serce mnie wyczuje.
Przeczytam ci.
Do mojego syna Sun-woo...
Dlaczego wtedy nie rozumiałem,
że miałeś tylko pięć lat, kiedy adoptowaliśmy Cho-in?
Cho-in był taki wątły w inkubatorze.
Potem nosiłeś go na rękach.
Byłeś taki dumny, ale twoje oczy krzyczały:
„Zobacz, też jestem twoim synem”.
Gdybym tylko to wiedział...
Gdybyś ścisnął moją dłoń odrobinę wcześniej.
...powiedziałbym ci: „Kocham cię, synu”.
Przepraszam.
Cho-in był jak krzyż, który był mi przeznaczony.
Chciałem zbudować dla niego Centrum Ratownictwa Medycznego.
Kochać go tak ja ty.
Wiesz, dlaczego kazałem ci wybrać neurochirurgię?
Wierzyłem, że zrealizujesz moje niespełnione marzenia.
Jesteś mną, moim marzeniem i przyszłością.
Zostaniesz najwybitniejszym neurochirurgiem na świecie, Sun-woo.
Nigdy ci tego nie powiedziałem,
ale kocham cię, mój drogi synu Lee Sun-woo...
KOCHAM CIĘ, MÓJ DROGI SYNU, LEE SUN-WOO...
Wybierasz się gdzieś?
Tak, jadę na jakiś czas do Cheong-ju.
Dlaczego?
Żeby sprzedać restaurację i pozamykać sprawy.
Kiedy wrócisz?
Nie wracam.
Co takiego?
Nie wracam sama,
będziesz musiał po mnie przyjechać.
Od operacji brata
nie wydajesz się szczęśliwy.
Powinniście załatwić wasze sprawy.
Kiedy poczujesz się lepiej, przyjedziesz po mnie.
To ja już pójdę.
Obiecuję, że przyjadę, Young-ji.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
OGŁOSZENIE
Obwieszczenie wyników szóstego zwyczajnego zebrania zarządu.
Wicedyrektor Nah Hae-ju ustąpiła ze stanowiska.
Poprosiła, żeby członek zarządu Yun pełnił jej obowiązki
do czasu wybrania nowego zastępcy dyrektora.
Kiedy to postanowiono?
Nie miałam czasu, żeby pójść na zebranie zarządu.
Ale zastępca dyrektora musiała jasno wyrazić swoją wolę.
Tak kończy się era Nah Hae-ju.
Też tak myślę.
Tak więc po krwawej jatce nastał pokój.
Sun-woo został przeniesiony do sanatorium.
Wydaje się tu być tak pusto.
Szpital dobrze sobie radzi.
To twoje życie jest puste.
Jestem wystarczająco przygnębiona. Nie drażnij mnie.
No właśnie!
Potrzebujesz kogoś, kto będzie cię drażnić.
Może to ja powinienem cię drażnić
do końca twoich dni?
Czy to były oświadczyny?
Nie zrobiłbym tego z pustymi rękami...
Co to?
Przemyśl to.
Kosztował mnie trzymiesięczną pensję.
Jeśli go dotkniesz, nie będę mógł go zwrócić.
Więc przemyśl to dobrze.
Jeśli jesteś na tak, daj mi całusa.
Ma dożywotnią gwarancję?
Co robisz?
Witaj, Cho-in.
Chciałam się z tobą zobaczyć.
Tak chcesz zapłacić za grzechy?
Nie.
Nigdy nie odpokutuję za zabicie twoich rodziców.
Przepraszam, Cho-in.
Byłam tylko kobietą...
Bałam się stracić ukochanego mężczyznę na rzecz innej kobiety.
Paranoja i zazdrość mnie oślepiły.
Byłam głupią kobietą...
Cho-in...
To może zająć dwa miesiące albo dwa lata...
Ale kiedyś zapłacę za moje grzechy...
Przepraszam.
Naprawdę...
Kiedy ten dzień nadejdzie, nazwiesz mnie swoją matką, Cho-in?
Będę mogła nazwać cię moim synem?
Ja też...
Też chcę nazwać cię matką.
Ale nie teraz.
Kiedy będę mógł znowu nazwać cię matką?
Wyglądam jak "rider", Young-ji?
"Rider"?
To na wędrówki po górach?
Tak, ale mógłbym to nosić na motorze.
Dobrze mi w tym?
Wiatr nie będzie przewiewać, kiedy będę jeździć na motorze?
Dokładnie.
Jest taka lekka, wezmę ją.
Podoba ci się?
Dlaczego jest taka droga?
No wiesz! Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?
Kup mi ją.
No dobrze, kupię.
Chodź.
Wybierz sobie coś.
Co takiego?
Kupię ci to.
Już mam.
Przestań marnować pieniądze i zacznij oszczędzać.
Chodź już.
Poczekaj na mnie!
Doktorze Lee.
Minął już miesiąc,
a ty wciąż nie załatwiłeś swoich spraw?
A może o mnie zapomniałeś?
Halo?
Z dostawą? Zaraz będę.
Dostawa o tej porze?
Tak, zamówienie na 40 pierogów.
Zsiadaj.
Dlaczego mam zsiadać?
Bo mnie opóźnisz.
Jin-ho!
Naprawdę mnie zostawiasz?
Baw się dobrze, Young-ji.
Jin-ho!
Tu nawet nie ma autobusów!
Jin-ho!
Doktor Lee...
Doktor Lee Cho-in.
Czy to ty, doktorze Lee Cho-in?
To ty?
Chyba się nie spóźniłem, Young-ji?
Zupełnie nie.
Zamieszkamy w Cheong-ju?
W Cheong-ju?
Tak, byłem tu szczęśliwy.
Czy w Seulu, czy w Cheong-ju,
jestem szczęśliwa, jeśli jestem z tobą.
ZMARŁY PAN OH KANG-CHUL
To moja dziewczyna, Kang-chul.
Chcę poślubić Young-ji.
Więc przyszedłem prosić o twoje błogosławieństwo.
Ładna z nas para?
Kang-chul...
To jest człowiek, którego chciałam ci przedstawić.
Mogę go poślubić?
Nie chodzi o to, że chcę dotrzymać danego ci słowa, Kang-chul.
Po prostu zakochałem się w Young-ji.
Powiedziałeś, żebym kierowała, ale nie wiem gdzie jedziemy.
Zobaczysz.
Jak się pani czuje, pani Kim?
Wszystko w porządku.
Nadrabiamy zaległe randki.
Wszystko, o co prosiłam,
to żeby mieć więcej takich chwil.
Nie jesteś zmęczony tym więzieniem, Lee Sun-woo?
Jeśli zbudowałeś je
z powodu grzechów przeciwko mnie...
Czas, żebyś je opuścił.
Lee Sun-woo.
Chcesz poznać powód, dla którego nie mogłem ci wybaczyć?
To te piękne chwile, które dzieliliśmy.
Te chwile...
Przez ciebie nie możemy ich odzyskać.
Z całego serca chciałbym do nich powrócić,
ale to teraz niemożliwe.
Brat, którego kochałem najbardziej na świecie...
Nie mogę go już spotkać.
Mój bracie Sun-woo.
Nie możemy cofnąć czasu,
ale chcę, byś tu powrócił.
Jesteś taki samotny.
Żyjemy z naszymi wspomnieniami.
Niektóre wspomnienia mogę wrócić, jeśli bardzo się postarasz.
Ale są wspomnienia, których nie można wymazać, jakkolwiek byś się nie starał.
Bycie człowiekiem
to próba uniknięcia takich wspomnień.
To proces trzymania się od nich jak najdalej.
A jeśli te bolesne wspomnienia zostały spowodowane przez kogoś bliskiego,
nie można ich wymazać przez długie lata.
Ale nawet blizny po tych trwałych wspomnieniach
mogą zostać wyleczone przez drugiego człowieka.
Każdy z nas ma piękne i szczęśliwe wspomnienia.
A jedynym wybawieniem człowieka jest drugi człowiek.